در صد هزار منزل تا عالم فنا

پستان آب می خلد ایرا که دایه اوست

طفل نبات را طلبد دایه جا به جا

ما را ز شهر روح چنین جذب ها کشید

باز از جهان روح رسولان همی رسند

پنهان و آشکار بازآ به اقربا

یاران نو گرفتی و ما را گذاشتی