سوی پری رخی که بر آن چشم ها نشست

برخیز تا رویم به سوی دیار ما

ما را به مشک و خم و سبوها قرار نیست

ما را کشان کنید سوی جویبار ما

آرام عقل مست و دل بی قرار ما

شد ماه در گدازش سوداش همچو ما

شد آفتاب از رخ او یادگار ما