نرگس اگر چشم داشت هیچ ندید او تو را

از کف تو ای قمر باغ دهان پرشکر

وز کف تو بی خبر با همه برگ و نوا

سرو اگر سر کشید در قد تو کی رسید

مرغ اگر خطبه خواند شاخ اگر گل فشاند

سبزه اگر تیز راند هیچ ندارد دوا

شرب گل از ابر بود شرب دل از صبر بود