آن چه نبردست وهم عقل ندیدست و فهم

ای که به هنگام درد راحت جانی مرا

وی که به تلخی فقر گنج روانی مرا

از تو به جانم رسید قبله ازانی مرا

از کرمت من به ناز می نگرم در بقا

کی بفریبد شها دولت فانی مرا