علم بزن چو دلیران میانه صحرا

بیا بگو چه زیان کرد خاک از این پیوند

چه لطف ها که نکرده ست عقل با اجزا

دهل به زیر گلیم ای پسر نشاید زد

به گوش جان بشنو از غریو مشتاقان

هزار غلغله در جو گنبد خضرا

چو برگشاید بند قبا ز مستی عشق