هزار نعره ز بالای آسمان آمد

تو از کجا و ره بام و نردبان ز کجا

کسی تو را و تو کس را به بز نمی گیری

تو از کجا و هیاهای هر شبان ز کجا

تو تن زنی و نجویی که این فغان ز کجا

چو آدمی به یکی مار شد برون ز بهشت

میان کژدم و ماران تو را امان ز کجا