که می خرامد از آن پرده مست یوسف ما

چو نور گفت خداوند خویشتن را نام

غلام چشم شو ایرا ز نور کرد چرا

از این همه بگذشتم نگاه دار تو دست

چه جای دست بود عقل و هوش شد از دست

که ساقی ست دلارام و باده اش گیرا

خموش باش که تا شرح این همو گوید