شکرلبان حقایق دهان گویا را

دهان پر است جهان خموش را از راز

چه مانع ست فصیحان حرف پیما را

به بوسه های پیاپی ره دهان بستند

گهی ز بوسه یار و گهی ز جام عقار

مجال نیست سخن را نه رمز و ایما را

به زخم بوسه سخن را چه خوش همی شکنند