چو گل شکفته شوم در وصال گلرخ خویش

به هیچ کس نگذارم چه خوش بود به خدا

شب وصال بیاید شبم چو روز شود

که روز و شب نشمارم چه خوش بود به خدا

رسد نسیم بهارم چه خوش بود به خدا

بیابم آن شکرستان بی نهایت را

که برد صبر و قرارم چه خوش بود به خدا