به مستحق بسپارم چه خوش بود به خدا

بیابم آن شکرستان بی نهایت را

که برد صبر و قرارم چه خوش بود به خدا

امانتی که به نه چرخ در نمی گنجد

خراب و مست شوم در کمال بی خویشی

نه بدروم نه بکارم چه خوش بود به خدا

به گفت هیچ نیایم چو پر بود دهنم