نه بدروم نه بکارم چه خوش بود به خدا

امانتی که به نه چرخ در نمی گنجد

به مستحق بسپارم چه خوش بود به خدا

خراب و مست شوم در کمال بی خویشی

به گفت هیچ نیایم چو پر بود دهنم

سر حدیث نخارم چه خوش بود به خدا