مرا دو گوش گرفتی و جمله را یک گوش

خدای داند تا چیست عشق را سودا

چو گوش چرخ و زمین و ستاره در کف توست

کجا روند همان جا که گفته ای که بیا

که می زنم ز بن هر دو گوش طال بقا

غلام پیر شود خواجه اش کند آزاد

چو پیر گشتم از آغاز بنده کرد مرا