ز صحبت فلک آمد ستاره خوش سیما

رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا

که داد اوست جواهر که خوی اوست سخا

بدان که صحبت جان را همی کند همرنگ

نه تن به صحبت جان خوبروی و خوش فعل ست

چه می شود تن مسکین چو شد ز جان عذرا

چو دست متصل توست بس هنر دارد