نه تن به صحبت جان خوبروی و خوش فعل ست

که داد اوست جواهر که خوی اوست سخا

بدان که صحبت جان را همی کند همرنگ

ز صحبت فلک آمد ستاره خوش سیما

چه می شود تن مسکین چو شد ز جان عذرا

چو دست متصل توست بس هنر دارد

چو شد ز جسم جدا اوفتاد اندر پا