مدار این عجب از شهریار خوش پیوند

که گربه می کشدش سو به سو ز دست قضا

امید وصل بود تا رگیش می جنبد

که یافت دولت وصلت هزار دست جدا

که پاره پاره دود از کفش شدست سما

شه جهانی و هم پاره دوز استادی

بکن نظر سوی اجزای پاره پاره ما