چو نای ما بشکستی شکسته را بربند

ز الست زخمه همی زن همی پذیر بلا

بلا کنیم ولیکن بلی اول کو

که آن چو نعره روحست وین ز کوه صدا

نیاز این نی ما را ببین بدان دم ها

که نای پاره ما پاره می دهد صد جان

که کی دمم دهد او تا شوم لطیف ادا