هزار مشک همی خواهم و هزار شکم

مگر که در رخمست آیتی از آن سودا

مگر که بر رخ من داغ عشق می بینی

میان داغ نبشته که نحن نزلنا

که آب خضر لذیذست و من در استسقا

وفا چه می طلبی از کسی که بی دل شد

چو دل برفت برفت از پیش وفا و جفا