به حق این دل ویران و حسن معمورت

که آب خضر لذیذست و من در استسقا

وفا چه می طلبی از کسی که بی دل شد

چو دل برفت برفت از پیش وفا و جفا

خوش است گنج خیالت در این خرابه ما

غریو و ناله جان ها ز سوی بی سویی

مرا ز خواب جهانید دوش وقت دعا