به سوی عرش برد چونک خورد جان حلوا

پیاپی از سوی مطبخ رسول می آید

که پخته اند ملایک بر آسمان حلوا

به آبریز برد چونک خورد حلوا تن

به گرد دیگ دل ای جان چو کفچه گرد به سر

که تا چو کفچه دهان پر کنی از آن حلوا

دلی که از پی حلوا چو دیک سوخت سیاه