چه جای صبر که گر کوه قاف بود این صبر

به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا

که صبر نیست مرا بی تو ای عزیز بیا

ز آفتاب جدایی چو برف گشت فنا

ز دور آدم تا دور اعور دجال

چو جان بنده نبودست جان سپرده تو را