شکر ز بهر دل تو ترش نخواهد شد

چو قسمتست چه جنگست مر مرا و تو را

شراب آن گل است و خمار حصه خار

شناسد او همه را و سزا دهد به سزا

که هست جا و مقام شکر دل حلوا

تو را چو نوحه گری داد نوحه ای می کن

مرا چو مطرب خود کرد دردمم سرنا