ز مشرقست و ز خورشید نور عالم را

چو بر قنینه بخواند فسون احیا را

کجاست شیر شکاری و حمله های خوشش

که پر کنند ز آهوی مشک صحرا را

ز آدمست در و نسل و بچه حوا را

کجاست بحر حقایق کجاست ابر کرم

که چشم های روان داده است خارا را