که مجرد شدم ز خود که مسلم شدم تو را

ز دو چشمت خیال او نشدی یک دمی نهان

که دو صد نور می رسد به دو دیده از آن لقا

ز رفیقان گسستیی ز جهان دست شستیی

چو بر این خلق می تنم مثل آب و روغنم

ز برونیم متصل به درونه ز هم جدا

ز هوس ها گذشتیی به جنون بسته گشتیی