می منم خود که نمی گنجم در خم جهان

کان فی خابیه الروح نبیذ فغلی

چون بخسپد خم باده پی آن می جوشد

انما القهوه تغلی لشرور و دما

برنتابد خم نه چرخ کف و جوش مرا

می مرده چه خوری هین تو مرا خور که میم

انا زق ملئت فیه شراب و سقا