صد باغ به خنده مذهب

از بس که بریخت اشک بر خاک

شد خاک ز اشک او مطیب

از گریه آسمان درآمد

من بودم و چرخ دوش گریان

او را و مرا یکی ست مذهب

از گریه آسمان چه روید