چون دل مرغ در آن دام طپیدم همه شب

سینه چون خانه زنبور پر از مشغله بود

کز تو ای کان عسل شهد کشیدم همه شب

دام شب آمد جان های خلایق بربود

آنک جان ها چو کبوتر همه در حکم ویند

اندر آن دام مر او را طلبیدم همه شب