که شدست از سلامت دل و جان ما مطیب

چو صریر تو شنیدم چو قلم به سر دویدم

چو به قلب تو رسیدم چه کنم صداع قالب

ز سلام خوش سلامان بکشم ز کبر دامان

ز کف چنین شرابی ز دم چنین خطابی

عجب ست اگر بماند به جهان دلی مدب

ز غنای حق برسته ز نیاز خود برسته