چون بسوزی پر شود چرخ از بخور

تا رسدشان بوی علام الغیوب

گر به بو قانع نه ای تو هم بسوز

تا که معدن گردی ای کان عیوب

چون بسوزد دل رسد وحی القلوب

حد ندارد این سخن کوتاه کن

گر چه جان گلستان آمد جنوب