یا چو رعدی وقت سیران سحاب

هم ز حق رستیم اول در جهان

هم بدو وا می رویم از انقلاب

بانگ ما همچون جرس در کاروان

ای مسافر دل منه بر منزلی

که شوی خسته به گاه اجتذاب

زانک از بسیار منزل رفته ای