گرد بنشست بر همه اسباب

هم سیاهی و هم سپیدی چشم

از می خواب هر دو گشت خراب

جمله اندیشه ها چو برگ بریخت

عقل شد گوشه ای و می گوید

عقل اگر آن تست هین دریاب

بنگی شب نگر که چون دادست