بخندد چشم مریخش مرا گوید نمی ترسی

خنک آن را که می گیری که جانم مست ایشانست

اگر گیری ور اندازی چه غم داری چه کم داری

که عاشق چون گیا این جا بیابان در بیابانست

نگارا بوی خون آید اگر مریخ خندانست

دلم با خویشتن آمد شکایت را رها کردم

هزاران جان همی بخشد چه شد گر خصم یک جانست