خمش کن همچو عالم باش خموش و مست و سرگردان

که جان قطره ست و او عمان که جان حبه ست و او کانست

سخن در پوست می گویم که جان این سخن غیبست

نه در اندیشه می گنجد نه آن را گفتن امکانست

وگر او نیست مست مست چرا افتان و خیزانست