ای یوسف در چه بین شاهنشهی و ملکت

در خار ببین گل را بیرون همه کس بیند

در جزو ببین کل را این باشد اهلیت

در غوره ببین می را در نیست ببین شیء را

خاری که ندارد گل در صدر چمن ناید

خاکی ز کجا یابد بی روح سر و سبلت

کف می زن و زین می دان تو منشاء هر بانگی