مرغان هوایی را بازان خدایی را

پرباد چرا نبود سرمست چنین دولت

هر لحظه و هر ساعت بر کوری هشیاری

صد رطل درآشامم بی ساغر و بی آلت

از غیب به دست آرم بی صنعت و بی حیلت

خود از کف دست من مرغان عجب رویند

می از لب من جوشد در مستی آن حالت