از غیب به دست آرم بی صنعت و بی حیلت

هر لحظه و هر ساعت بر کوری هشیاری

صد رطل درآشامم بی ساغر و بی آلت

مرغان هوایی را بازان خدایی را

خود از کف دست من مرغان عجب رویند

می از لب من جوشد در مستی آن حالت

آن دانه آدم را کز سنبل او باشد