می از لب من جوشد در مستی آن حالت

مرغان هوایی را بازان خدایی را

از غیب به دست آرم بی صنعت و بی حیلت

خود از کف دست من مرغان عجب رویند

آن دانه آدم را کز سنبل او باشد

بفروشم جنت را بر جان نهم جنت