آن دانه آدم را کز سنبل او باشد

از غیب به دست آرم بی صنعت و بی حیلت

خود از کف دست من مرغان عجب رویند

می از لب من جوشد در مستی آن حالت

بفروشم جنت را بر جان نهم جنت