وین خانه عشق است که بی حد و کرانه ست

حیران شده بستان که چه برگ و چه شکوفه ست

واله شده مرغان که چه دامست و چه دانه ست

این خواجه چرخست که چون زهره و ماه ست

چون آینه جان نقش تو در دل بگرفته ست

دل در سر زلف تو فرورفته چو شانه ست

در حضرت یوسف که زنان دست بریدند