کاین رخت گرو کن بر دربان خرابات

ما از لب و دندان اجل هیچ نترسیم

چون زنده شدیم از بت خندان خرابات

بر گاو نهد رخت و به عشق آید جان مست

هر جان که به شمس الحق تبریز دهد دل

او کافر خویش است و مسلمان خرابات