همی نالد درون از بی قراری

که این سودا نه آن سودای پارست

منم سوزان در آتش های نو نو

مرا با یارکان اکنون چه کارست

بدان ماند که آن جان نگارست

چو از یاری تو را جان خسته گردد

نمی داند که اندر جانش خارست