تو در جویی و خارت می خراشد

بدان ماند که آن جان نگارست

چو از یاری تو را جان خسته گردد

نمی داند که اندر جانش خارست

نمی دانی که خاری در سرا رست

گریزان شو از آن خار و به گل رو

که شمس الدین تبریزی بهارست