ز خویش و اقربا رسته ست هیهات

بر آن بالا برد دل را که آن جا

سر نیزه زحل پستست هیهات

هر آن کو گشت بی خویش اندر این بزم

چو عنقا برپرد بر ذروه قاف

که پیشش که کمربسته ست هیهات

عجایب بین که شیشه ناشکسته