چو بادی تو گهی گرم و گهی سرد

در این خانه کژی ای دل گهی راست

برون رو هی که خانه خانه ماست

رو آن جا که نه گرما و نه سرماست

تو خواهی که مرا مستور داری

منم روز و همیشه روز رسواست