که بر ما گنج و بر بیگانه مارست

که ما را نردبان زرین و سیمین

نهد چون قصد ما بر بام یارست

بلادری ست در عالم نهانی

به پیش ما خزینه سیم مشمر

که ما را زر و سیم بی شمارست

ز پروانه اگر این افترا بود