سیاهی جانت ار محسوس گشتی

اگر حوا بدانستی ز رنگت

سترون ساختی خود را ز ننگت

همه عالم شدی زنگی ز زنگت

تو آن ماری که سنگ از تو دریغ است

سرت را کس نکوبد جز به سنگت