ز آفت و شر زمان هرگز نرست

ناگهان دیدم خطا کردم ، خطا

که بدو کردم ز خامی اقتفا

آدم کم تجربه ظاهر پرست

من ز خامی عشق را خوردم فریب

که شدم از شادمانی بی نصیب

در پشیمانی سر آمد روزگار