عشقم آخر در جهان بدنام کرد

محو شد آن اولین آمال من

شد پریده ، رنگ من از رنج و درد

این منم : رنگ پریده ، خون سرد

آخرم رسوای خاص و عام کرد

وه ! چه نیرنگ و چه افسون داشت او

که مرا با جلوه مغتون داشت او