وه ! چه نیرنگ و چه افسون داشت او

این منم : رنگ پریده ، خون سرد

عشقم آخر در جهان بدنام کرد

آخرم رسوای خاص و عام کرد

که مرا با جلوه مغتون داشت او

عاقبت آواره ام کرد از دیار

نه مرا غمخواری و نه هیچ یار