نه مرا غمخواری و نه هیچ یار

وه ! چه نیرنگ و چه افسون داشت او

که مرا با جلوه مغتون داشت او

عاقبت آواره ام کرد از دیار

می فزاید درد و آسوده نیم

چیست این هنگامه ، آخر من کیم ؟

که شده ماننده ی دیوانگان