می فزاید درد و آسوده نیم

که مرا با جلوه مغتون داشت او

عاقبت آواره ام کرد از دیار

نه مرا غمخواری و نه هیچ یار

چیست این هنگامه ، آخر من کیم ؟

که شده ماننده ی دیوانگان

می روم شیدا سر و شیون کنان